يا تو که پاکدامنی مرگ من از خدا طلب

يا من نا صبور را سوی خود  از وفا طلب

خوشحال به مرگ همه عالم نتوان بود

از مرگ رقيبان تو خرم نتوان بود

خوش می رود اما ره مقصود نه اين است

زاهد به ره کعبه رود کاين ره دين است

سنگی بزن، تلخی بگو، تيغی بکش، کاری بکن

اکنون که تنها ديدمت لطف آر و آزاری بکن

روی که ببينم که به  از روی تو باشد ؟

سوی که روم من که دلم سوی تو باشد

همه چون سبزه ازمهر تو بردارند سر از گل

چو آب زندگی گر بگذری برخاک مشتاقان