برگشت


سيبويه، نامش عمروبن عثمان بن قنبر و كنيه اش ابوالبشر و از بردگان بني حارث بن كعب بود.

فيروزآبادي مؤلف قاموس درباره معناي نام او مي گويد: (سيبويه يعني بوي سيب)

وي علاوه بر اين كه از خليل درس مي گرفت نزد اساتيد ديگري مانند عيسي بن عمر و يونس به شاگردي نشست و لغت را هم از ابو خطاب اخفش فرا  گرفت. آنگاه به تأليف كتابي در نحو پرداخت كه (ابن نديم) درباره آن مي نويسد (نه پيش از وي كسي مانند آن را تأليف نموده و نه بعد از او كسي تأليف خواهد كرد)

سيبويه در بيضاي فارس تولد يافت و در بصره نشو و نما كرد. پس از آن كه در نحو استادي بي همتا شد به نزد يحيي بن خالد برمكي به بغداد رفت.

سيبويه در سال 180، در سن چهل سالگي درگذشت و در گورستان باهليه مدفون شد. اينك بر قبر او سنگ سياهي است كه در دكاني در دروازه كازرون قرار دارد و به سنگ سياه معروف است.