عاشورا :

 در روز بيست و هفتم ماه قبل از محرم که ذی الحجه نام دارد، در مساجد منبرهايی را برپا می کنند و ديوارهای مسجد را با پارچه های سياه می پوشانند. از روز اول محرم پيش نمازها به منبر می روند و به ذکر (واقعه) می پردازند و به شرح زندگی و اعمال حضرت علی (ع) و پسرانش حسن(ع) و حسين (ع) پرداخته و مصيبت وارده به امام حسين (ع) را بازگو می کنند.

عزاداری با صدای موقر و آرامی شروع می شود .قسمت هايی از ( واقعه ) نيز  به شعر است که با آهنگ محزونی خوانده می شود. هر روز قسمتی از ماوقع کربلا توسط افرادی که برای اين منظور انتخاب شده اند نمايش داده می شود. در روز عاشورا مردم شيراز غذا تهيه نمی کنند و اعتقاد دارند هيچ آتشی نبايد برای تهيه غذا روشن شود. در اين روزها بيشترمردم نذور خود را ادا می کنند که از جمله آنها  شربت، آش و غذاهای مختلف ديگر است که بيشتر آن را به عزاداران و دسته های سينه زن می دهند و يا در بين مستمندان قسمت می کنند. دسته های سينه زن از طرف محله ها  به طرف شاهچراغ (ع) يا دارالرحمه حرکت می کنند و همه لباس سياه به تن می کنند و در بعضی از دسته های سينه زن کاه و گل به سر خود می ريزند و از اين طريق ابراز ناراحتی می کنند. درشب عاشورا که به (شام غريبان) معروف است مردم در مساجد و حسينيه ها جمع می شوند و به خواندن دعا مشغول می شوند و در اين شب شمع های بسيار روشن می کنند و همگی شمع به دست به طرف شاهچراغ (ع) و سيد علاءالدين حسين (ع) حرکت می کنند و به نوحه خوانی می پردازند و اين چنين می خوانند: امشب شب شام غريبان است، جسم حسين اندر بيابان است … و اين مراسم به خاطر مظلوميت و غربت امام حسين می باشد .